แบ่งเวลาไม่เป็น

สิ่งดึงดูดความสนใจบนโลกนี้มันเยอะเกินไปครับ

สมัยเด็กๆ ที่บ้านมีเครื่องเล่นเกมแฟมิคอมอยู่เครื่องนึง แน่นอนว่าเป็นความบันเทิงหนึ่งเดียวที่ผมชอบมาก! ถ้าเป็นตอนปิดเทอมก็จะเล่นเกมพวก Contra, Mario, หรือเกมในตลับรวมอย่างมีความสุขทุกวัน

แต่พอเริ่มเปิดเทอมแล้วผมจำไม่ได้ว่าทำไมที่บ้าน limit ให้เล่นได้เฉพาะวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ และ enforce เรื่องนี้อย่างจริงจังมากกกก! เคยกลับมาแอบเล่นอยู่พักนึง แต่โดนจับได้ –*-

จำไม่ได้ว่าเพราะผลการเรียนไม่ดีรึเปล่าหรือยังไงซักอย่างนี่หล่ะก็เลยโดน limit เวลาแบบที่บอก แต่ผมคิดว่าเหตุผลหลักๆคงเป็นเพราะตอนเด็กๆเราแบ่งเวลาไม่เป็น มานั่งคิดดูถ้าตอนนั้นไม่โดน limit เรื่องพวกนี้ เวลาต้องหมดไปกับเกมส์แน่นอน

limit อันนี้มาอยู่ๆก็หายไปตอนประมาณผมอยู่ ป.4 – ป.6 ล่ะมั้ง จำไม่ได้แระ แต่ตอนนั้นก็เริ่มคิดได้อะไรได้บ้าง + เริ่มมีอย่างอื่นให้ pursue เช่นเรื่องการสอบเข้าหรือที่ตอนนั้นเริ่มชอบ math มากขึ้น อะไรพวกนั้น

โตขึ้นมาสมัยมัธยมต้น เริ่มจัดการชีวิตตัวเองได้ดีมากขึ้นมาก มานั่งคิดๆดูเป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรก็สำเร็จๆ ตอนนั้นแบ่งเวลาได้ค่อนข้างดีมาก ต้องอ่านหนังสือสอบเข้า ม.ปลาย ก็ทำได้ไม่มีปัญหา ไม่ต้องมีใครมาไล่ให้ไปอ่านหนังสือมากมาย

สมัยมัธยมปลาย เริ่มได้ทำกิจกรรมนู่นนี่นั่น เยอะขึ้น (แต่ก็หนีไม่พ้นเรื่อง nerd) ความขยันอ่านหนังสือเรียนลดลง! ตอนนั้นมีเครื่องเกม PS2 ที่เคยอยากได้มาตลอด แต่สุดท้ายก็ได้เล่นเกมนับเป็นเกมคงไม่เยอะเท่า PS1 ส่วนนึงเพราะมันมีอย่างอื่นน่าสนใจ + บันเทิง ให้ทำเยอะกว่าก็เลยเลิกเล่นเกมไปเลย ก

ารแบ่งเวลานับว่าทำได้แย่ รู้สึกได้อ่านหนังสือสอบ Ent (รุ่นสุดท้าย) น้อยมาก มาเร่งอ่านเอาช่วงท้ายๆ โชคดีตกใส่หัวที่ได้โควต้าคอมตรงของโครงการโอลิมปิก ตอนเทอมสองเลยไม่ต้องอ่าน Ent แล้ว –/\- กราบขอบพระคุณ สสวท. และ Turbo C++ เวอร์ชันเถื่อน

สุดท้าย สมัยมหาลัย นับเป็นจุดต่ำสุดของการแบ่งเวลา!

• ไม่เคยเข้าเรียนฟิสิกส์ 2 … เลย!
• ไม่ยอมนั่งทำโจทย์เก่าวิชาพวก Calculus เกรดเลยออกมาเน่ามาก (แมวตรึม)! ถ้าอยากไปเรียนสาขาพวก Finance จะไม่ได้ไปก็เพราะไอ่ถั่วงอกพวกนี้แหละ
• นอนดึก ตื่นเที่ยง เป็นปกติ
• มีเหตุผลนับล้านให้โดดเรียน
• ไม่สามารถใช้เวลาว่าง (คาบว่าง วันไม่มีเรียน) ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้
• ทำตัวเหลวไหล บัดซบ

จนตอนนี้มาถึงช่วงการทำงาน แน่นอนว่าพอเริ่มทำงานปุ๊บก็ต้องปรับเวลาในชีวิตอย่างมาก

• เวลาว่างที่เคยมีเยอะๆเหลือแค่ 2 วันต่อสัปดาห์ + เย็น 5 วัน และให้ลาได้ปีละ 15 วัน
• ต้องตื่น และไปทำงานเช้าขึ้น (อันนี้ก็ยังต้องพยายามปรับอยู่)

เวลาว่างที่เหลือน้อยลงเหล่านี้ก็นำมาใช้ประโยชน์ได้ยาก กลับมาจากที่ทำงานวันธรรมดา ถึงบ้านประมาณ 2 ทุ่ม ก็ไม่อยากทำอะไรแล้ว (กลับช้าเพราะไปสาย) ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ก็อยากพักผ่อน … ด้วย internet!

เวลาถูกเผาไปด้วย pattern นี้นับปี … อันนี้เป็นจำนวนการค้นหาด้วย Google ของผม แบ่งตามชั่วโมง ของปีที่ผ่านมา

เห็นได้ชัดว่า ไอ่ผู้ชายคนนี้มันใช้ net อะไรเยอะแยะวะเนี่ย! แถมยังมีช่วง ตี 1 – 6 โมงเช้า เป็นจำนวนนึงอีก! อย่าลืมว่านี่มาจาก stat ของผู้ชายที่ทำงาน full-time ตลอดทั้งปี

จนเมื่อเร็วๆนี้เอง ผมเพิ่งย้ายเข้าไป condo ที่ไม่มี net ใช้ แน่นอนว่าเวลาตอนเย็นถูกใช้ไปกับอย่างอื่นที่ไม่ใช่ internet แน่นอน ที่ผ่านมาได้ทำ:

• ออกกำลังกาย
• อ่านหนังสือ (มากมายนับไม่ถ้วนใน Kindle)
• เขียนโค้ด (แบบที่ไม่ต้องถาม Google ตลอดเวลา)
• นอนฟังเพลง
• ใช้เน็ตมือถือ (อ่าว เฮ้ย!!!)
• …

ที่รู้สึกคือ เวลาผ่านไปอย่างมีคุณค่ามากขึ้น เหมือนกับตอนนี้ มีคนมาคุมเวลาให้อีกครั้งแบบในสมัยเด็กๆ (ว่าวันธรรมดาห้ามเล่นเกมส์) เพราะสุดท้ายโตป่านนี้ผมก็ยังคุมเวลาตัวเองไม่ได้อยู่ดี ถ้าโดนควบคุมด้วย environment แบบนี้ก็คงเวิร์คอยู่

อันนี้คือกราฟเอาเฉพาะเดือนที่ผ่านมา ผมถือว่าดีขึ้นนะ! ถึงแม้ว่าจะทำให้ชีวิตลำบากบ้าง (จะหาข้อมูลอะไรก็ต้องรีบทำให้เสร็จระหว่างวันตอนมีเน็ตใช้อยู่) แต่ก็ถือว่าเป็น tradeoff ที่โอเค

เสียดายที่ Google ไม่เปิดให้ดูเดือนใดๆ ไม่งั้นคงเทียบกับ pattern การใช้ของตัวเองในสมัยก่อนได้ดีขึ้น

แนะนำ practice นี้ให้ทุกคนที่มีปัญหากับชีวิตและโดน internet ดูดเวลาครับ

เอาจริงๆเร็วๆนี้มีเรื่องให้ต้องติด net ที่คอนโดซะแล้ว ไม่รู้จะกลับไปเป็นแบบเดิมมั้ย T^T